THE WORLD OF MEN IN THE PROSE OF MICHAŁ BAŁUCKI

Abstract

Artykuł poświęcony jest wizerunkom mężczyzn w prozie Michała Bałuckiego. W dziewiętnastowiecznej tradycji kobietom i mężczyznom przypisywano określone role społeczne, silnie zakorzenione w uwarunkowaniach historycznych, biologicznych i religijnych. Role męskie były konstruowane w opozycji do ról kobiecych, dla których zarezerwowano przestrzeń domu, kościoła i rodziny. W prozie Bałuckiego mężczyźni byli postrzegani głównie jako żywiciele rodziny, ludzie kreatywni, pewni siebie, którzy nie powinni okazywać słabości. W kilku utworach pisarz przełamuje ten stereotyp. Co ciekawe, bohaterowie odczuwają presję upływu czasu, zmagają się z widocznymi oznakami starości. Trzymanie się konwencji i reguł charakterystycznych dla drobnomieszczaństwa w prozie Bałuckiego okazuje się skrajnie iluzoryczne, gdyż ten model kultury zamyka się w tym, co znane i powtarzalne, nie inspiruje do indywidualnych poszukiwań i staje się źródłem licznych lęków i obsesji postaci niepasujących do tradycyjnego wzorca normatywnego.